Exlibrary

Bazen sizlere de oluyordur mutlaka; ana dilinizi konuşmanın ciddiye alınır bir yabancılaşmasını yaşıyorsunuzdur hayatınızda. Her yer Dil Kursları ve Yaşam Merkezleri’yle dolmaya başlamışken suskunluk ve yaşam kalitesizliği de o denli evrenselleşiyor işin aslı.

“Ece Ayhan’a, Oğuz Atay’a, Pablo Neruda’ya, Dostoyevski’ye ve metni oluşturan temel felsefi düşünceye ilham veren İbn-i Sina’ya…”

Gene başlıyoruz bakalım. Horozlarla uyandık. Hadi hayırlısı, bugün de yaşayacağımız varmış demek ki. Aynaya bakılırsa yüzüm alacalanmış bulacalanmış yine. Bir tıraş olmak lazım.

Aydınlık göz kapaklarımdan taşarken uyanıklığımın bilincine vardım. Gözlerimi araladım ağır ağır; ağaçların yeşiline bulanmış ışık, ılık parlaklığıyla görüşümü doldururken, huzurla doldum. Nihayet görüntü netleştiğinde, önümde serili efsunlu manzara, yatıştırıcı bir rüzgârla seslendi bana. “Yardım edin.”

Öyle saf bir ölüme yollanmışız ki
Plansız ve kansız masumlara niyetli.
Şehvetleri uzatıp kırmalı bu gidişi,
Nedensizlerdeki o zorlar zaten kırılgan.
Durmadan hain bir inşadayız seninle,
Suçu görmezden gelen, gülen ve diğerlerine göre yobazsız.
Korkuyorum yükselecek daha bu yanlış,
Yalanlar büyüyünce gölgesindeki doğrular biz mi olacağız sence?
Safralarda görülmez zayıflardan olacağız.
Cehaletin bağlanmalarında sıkıştık,
Kim onaracak bu suçları.
Masumlar gibi ölmeyeceğiz bak bunu bil,
Yaşam er-geç alacak [...]

Mutlu bir hayatın olması gerektiğine bizim ikna oluşumuz neden ve nasıl oldu! Kim bizlere iyi bir hayatı vadetti! Kutsal bulunan kitaplarda Tanrı’nın ağzından dahi “Ben özgürüm” cümlesine rastlamamışken, sınırlı hayallerle özgürlük düşüncesi nasıl oldu da bir hayatın çok daha ötesine çıkabildi.

Nefretin her şey için bir nedeni vardır. Aşkta neden yoktur.
V. Raiuhes Ahaefvthe
Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır… Harcayacaksın!
Özdemir Asaf
Nefret hiçbir zaman nefretten doğmaz; nefret sevgiden doğar.
Siddharta Gautama (Buddha)
Aşka düşülmesinden yer çekimi sorumlu değildir.
Albert Einstein
Sevgi açlıktan değil, fazla tokluktan ölür.
Miron de Lencos
Yüz kişinin içinde âşık, gökte yıldızlar arasında parıldayan ay gibi belli olur.
Mevlana
Yaşam uyku, sevgi [...]

Yaşam başlangıcı olmayan bir yolculuktur.
Victor Hugo
Yaşa ve yaşat.
Johann Christoph Friedrich Schiller
Hayat kendini bulmak değildir; hayat kendini yaratmaktır.
George Bernard Shaw
İyi geçen bir gün nasıl mutlu bir uyku getirirse, iyi geçen bir ömür de mutlu bir ölüm getirir.
Leonardo da Vinci
Yaşarken yaşamayı becerin. Yaşam tamamlanıp insan öldüğü zaman, ölüm taşıdığı dehşeti yitirir. İnsan doğru zamanda yaşayamazsa asla doğru [...]

“Bir şekilde yaşamak”tan çıkıp “nasıl daha iyi yaşarım?” sorusuyla karşılaşıldığında medeniyet doğar.
Başar Tanrıken
Olgun bir medeniyet ancak, bireyin yaşamının evrendeki tüm diğer şeylerle doğrudan bağlı olduğu, çoğunluk tarafından anlaşıldığında gerçekleşebilir.
Başar Tanrıken

Dünyada olup bitenlerin sizi ilgilendirmediğini düşünüyorsanız, yaşam çok kısa zamanda yanıldığınızı ispatlayacaktır.
Başar Tanrıken
Yaşam sırlarını onunla ilgilenenlere açar.
Başar Tanrıken
Yokluktan yokluğa giderken biraz oyalanmaktır yaşamak.
Başar Tanrıken

Benimle büyüklük arasında duran tek şey, yine benim.
Woody Allen
Yenileceğinden korkan, daima yenilir.
Yıldırım Bayezid
Başkalarının yapamazsın dediği şeyi bir kez yaptıktan sonra onların sınırlarına bir daha asla itibar etmezsiniz.
James R. Cook
Bazı yenilgilerin nedeni, insanların işi yarıda bıraktıklarında, başarıya ne kadar yakın olduklarını bilememeleridir.
Thomas Edison
Başarısız olmadım, çalışmayan on bin yöntem buldum.
Thomas Edison
Yapılırken heyecan duyulmayan işler başarılamaz.
Emerson
Başka birinin sizin [...]

Gözlerini açtı. Hâlâ var olduğuna şükretti. Bu şükrün fazla zamanını almasına izin vermeden ellerini, üstünü yumuşacık bir yaz denizi gibi örten örtünün üzerinde gezdirdi. Ellerinde, dirseklerinde kumaşın yumuşaklığını hissettikten sonra yavaşça doğruldu. Yüzünü yüksek apartmanları aşıp penceresinden sızmayı başaran gün ışığına dönerken gözlerini iyiden iyiye kısmayı da ihmal etmedi.

Yine ruhum küstü bu sıralar. Son isyan edişinde mecburen azat ettim onu; çünkü bedenimle ruhum arasındaki köprü yıkılmıştı. Haliyle nereye gidiyorsun bile diyemedim. Öylece izledim. Bir şey demek boşunaydı ya da bir şey diyerek onu yakalayabileceğimi düşünmek boşuna. Bu durumu kabullenmeli miyim? Artık ruhumun okşanmadığını nasıl kendime itiraf edebilirim.
İtiraf? Kendim? Ruh olmadan hangi kendim? Aslında [...]

Eğer yeni bir yaşamda karşılarsak
Hataları görmezden gelen yastıkları
Uykusuz geceleri
Bitmemiş rüyaları affetmeyeceğim
Mutlu anların civarında filizlenmiş
Büyümemiş
Ürkmüş
Bitmemiş hikayeleri affetmeyeceğim
Vücuttan şarkılanan kandırmacaları
Dantelsiz bir İstanbul sabahını
Gelmemiş hatta yazılmamış bir mektubun
Bitmemiş satırlarını affetmeyeceğim
Biliyorum bitişi değil belki ama kendimi
affetmeyeceğim…

An da bir zaman. Nokta da, zerre de bir büyüklük, bir hacim; kendi içinde büzüşse de başka bir hacme, bir noktaya erişir nihayetinde… Zaman ne kadar yoksa, an da o kadar olamaz zaten. Herşey bir anda olmuyor diyeymiş ya zaman algısı… An da yok o zaman. Bir noktadan bir noktaya gider gibi ama işi gören [...]

Şiir, sözün, bilincin gücü olarak nasıl edebiyatın içinde sıkıştı? Daha hazini, nasıl oldu da manzumeye, retoriğe dönüştü? Daha sarsıcı görünümlü soruyla: “Nasıl oldu da insan köklerindeki şiiri unuttu?” Devinmenin, tazelenmenin, çatışmanın kaynağı olarak şiir, elbette doğa kökenliydi. Şiirin gücüyle formlar, idealar âlemine çıkmaya, tırmanmaya çabaladı. Şiir göğe çıkmış, bizlere ona benzeme çabası kalmıştı! Aristoteles yere [...]

İçimdeki karanlığı patlatacağım
ve beynimin en ölümcül yaşlarıyla
ağlaya ağlaya
Yepyeni bir insan
Pırıl pırıl bir can
bitecek toprağa
Can Yücel (1926 – …)

Her Şey Sende Gizli
Yerin seni çektiği kadar ağırsın
Kanatların çırpındığı kadar hafif…
Kalbinin attığı kadar canlısın
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç…
Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü…
Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin…
Yaşadıklarını kâr sayma;
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna…
Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin [...]

Yazı yazmak, yaşamanın karşısındaki ölüm dışındaki ikinci seçenek gibi görünüyor. Benim gibi yaşama uyum sağlayamadığı halde ölmeyi tercih etmeyenlerin ya da cesaret edemeyenlerin önündeki ikinci seçenek.
Uyumsuz bir insan, hayatının bir noktasında yazmaya, yazılarıyla avunmaya karar verir ve yaşadığı acıyı sayfalara dökmeye