biliyorum
sözüm çok susuyorum
hayır hayır
uyumuyorum
ben sadece
sözlerimi dinlendiriyorum

***



Eric Lacombe

Bir süre önce resmi bir borcumdan dolayı banka hesaplarıma haciz kararı geldi ve ben para çekeceğim sırada öğrendim bu durumu. Sözü geçen resmi daireye, hatta direkt Genel Müdür’ün odasına gittim. Güler yüzlü bir beyefendiydi. Borç bilgilerimi bilgisayardan çıkardı, ne kadar olduğunu söyledi. (Nedense bu Onun görevi değilmiş de bana iyilik ediyormuş gibi hissettiğimden, gereğinden fazla bir saygıyla durdum yanında). Borcumu öğrendikten sonra “Taksitlendirebilir miyiz?” diye sordum. “Borcumun sıfırlanması gerektiğini” söyledi… “İyi de, sıfırladıktan sonra taksite neden ihtiyaç duyayım ki?” dedim.

“Öyle!” dedi… Güldü… Güldük… “Taksit istiyorsam, borcum olmamalı yani” dedim… “Evet” dedi… Odadan çıkarken ikimizde gülüyorduk…

***



Bir süredir bazı iletişim operatörlerin sunumlarını yapıyorum. Ve şu cümleyle o kadar sık karşılaşıyorum ki; “Ben bu hattı kullanıyorum. Çünkü artık her yerden çekiyor.”


“Evet, doğru söylüyorsunuz fakat siz her yere gitmedikten sonra bu gerçekten önemli bir şey mi?” diye soruyorum… Gülüyorlar… “Haklısın” diyenler oluyor arada.. Gülüyoruz…


“İnsan hem haklı hem mutlu olamıyor” ama…

Elbette en uzak noktada tanıdıklarımız için de geçerli bu. Biz gidemesek de, gideni aramak için müthiş bir imkân. İletişim araçları öylesi gelişiyor ki, reklamlarına dahi yetişemiyoruz. Ve bu konuda değişmeyen bir şey varsa, hâlâ birbirimizi aramayışlarımıza olan sitemlerimiz… Birbirini bu denli boşlayan, adına “Halk” dedikleri kesim için geliştirilmiyor tabi ki her şey…

***



Reklam piyasası öyle bir hareket kazandı ki; sattıkları şeyleri ya bedava ya da bizler o ürünü alırken, kâr yapmışız gibi gösteriyorlar. İletişim operatörleri, sözünü ettiğim konunun öncülerinden aslında.. “Her yöne 10 saat sınırsız konuş” ne demek mesela… “39 kontör karşılığı, her yöne 500 sms bedava” ne demek… Sanki bunların karşılığı alınmıyormuş gibi gösterilmesi reklamın başarısı değil, bizlerin sağlıksız duruşunu daha çok koyuyor ortaya.

***



Yakın zaman önce bir spor salonunu dolaştım. Oldukça büyük bir yerdi. Gerçekten de önemli kolaylık ve farklı imkânlar sunuyorlardı… Bu imkânları dile getiren sıcakkanlı delikanlı, bana, “Bir yıl boyunca her şeyden ücretsiz faydalanacağımı” söyledi… Kayıt ücretini sordum, “2000 TL” dedi. “2000 lira vereceğim ve her şeyden ücretsiz mi faydalanacağım” dedim. “Evet” dedi. Ben bir şey söylemeyince güldü… Belki hâlâ gülüyordur…

***



Eric Lacombe

Şarkıcı Doğuş, “Müzikte tek eksiğim opera” derken canı gerçekten ne söylemek istedi diye düşünüyorum bazen… Ya da Emrah’ın “Mozart dinlemiyorum ama Türkiye’ye gelirse konserine mutlaka giderim” demesini… Veya bu ülkenin Başbakanlarından Tansu Çiller’in Anıtkabir özel defterine “Yüce önder. Ulu ve büyük Atam” diye yazmaya başlayıp, “Görüşmek üzere” diye bitirirken neyi kastettiğini… Ve neden bu insanları tanımak zorunda kaldığımı… Şu açık ki, açık cümleler yetmiyor hayata…

Televizyon haberlerinde “Yapılan açıklamaya göre” diye bir iç başlık vardır, bilirsiniz. Söyleyin lütfen, bu açıklamaları anlayabiliyor musunuz? Benim birikimlerim yetmiyor onları anlamaya. Bazen bir yabancı dilden daha çok ihtiyaç duyuyorum ana dilimi öğrenmeye…

Ve özellikle Milletvekillerinin hatalarını, beceriksizliklerini ezberleyip, birbirimize anlatıp, video görüntülerini paylaşmak; bizleri iyi, aydın insanlar yapar (!) oldu… Onlar ki, Milletvekili’nin gördüğü saygınlığı Atatürk’ten aldılar. Ve herhangi birine hitaplarında “Sayın” derlerken, hiçbiri “Sayın Mustafa Kemal” demezler oysa.

Bilgi bu değil. Farkındalıksa hiç değil…

Doğru bulduğumuz bir şeyi sakin söyleyemiyoruz nedense… Dünya üzerinde 7 milyar kişi olmuşuz, kızmayı pek ala becerebilirken, örneğin mutluluğu tarif edemiyoruz hâlâ… Bilmiyorum belki de bu sebeple bir ömür boyu mutluluklar diliyoruz birbirimize…

***



Eric Lacombe

Haberciliğin tarihi Cebrail ile mi başlar? Hakan Aygün, Reha Muhtar ve diğerleriyle mi sürer… Eğer Cebrail ile başladıysa pek bir şeyin değişmediğini söylemeliyim. Çünkü Onun peygamberlere, peygamberlerin de insanlara getirdiği haberler şu an dahi güncelliğini koruyor. Hırsızlıktan, birini öldürmekten, kin tutmaktan ve benzeri daha birçok şeyden uzak durulması istenir insanın o kayıtlarda. Kayıtların doğru olup olmaması önemli değil. Önemli olan, konuların bugünkü yaşamlarımızda hâlâ varoluşu. Habil’in kardeşi Kabil’i öldürmesi dahi gazetelerin üçüncü sayfa haberi değerinde. Söyleyin lütfen bugün ne değişti? Haber bültenlerinde en son ne zaman mutlu oldunuz? Sizi en çok hangi haber sevindirdi? Sevdiğiniz bir gazeteci, haber sunucusu, metin yazarı sizi sevindirecek ne yaptı? “Terör”, “Savaş”, “Ölüm” sözcüklerini duymadığınız bir günü anımsayabiliyor musunuz? Her haber bülteninin sonunda “Gelişmeleri sunduk!” veya “Gelişmelerle yeniden birlikte olacağız” der. Tecavüzler, cinayetler, soygunlar, trafik kazaları, savaşlar, işkenceler, haksızlıklar ve daha birçoğu… Bunlar, yaşayanlar için gerçekten birer gelişme midir?

***



Öğrenci olduğum zamanlarda konuşanlar tahtaya yazılırdı. O günün çocukları bugün “Konuş doya doya” diye kampanyalar yapıyor olması anormal gelmiyor aslında bana… Bazı takım elbiseli insanlar, susturmaya yönelik; hem kendi duruşunu güncellemek hem de insanlara örnek olacak tuhaf cezalar verirken birilerine; birilerilerinin konuşmayı teşvik edecek süslü yaklaşımlarını hiç iyi karşılamıyorum doğrusu…

Murathan Mungan’ın çok beğendiğim bir sözünü, hayatımın neresine koyacağımı bilemiyorum bir türlü… Rafta duruyor cümle… “Küsmek yerine daha çok konuşmalıyız. Şu ümitsiz gezegende tek konuşan canlı türü biziz çünkü.” diyor… Sonra da Bernard Shaw’ın sözü çakılıp kalıyor aklıma; “Bir kelime yeterlidir. Gerisi laftır.”

Göksel Bekmezci

Ne de olsa nesnenin doğasına aykırıydı…
Taş taşla toplanır her zaman.
Bir an olsun düşünmedi ki
Nesne bile bazen sıkılır.
Karışır ateşe kum taneleri
Billur olur, değişir.

Durdu hep heykel adam…
Taş gözlerde mavi-sarı renkler…
Sustuğu sözcüklerde gizli kıvılcımlar…
Saklayarak hayattan.

Ne de olsa nesnenin doğasına aykırıydı…
Kalkıp gidemedi oturduğu yerden.
Bir an olsun düşünmedi ki
Nesne bile bazen sıkılır.
Karışır çakıl taşları denize
Erir, gider uzaklara.

Heykel adam durduğu yollara baktı.
Kaya kadınlara
Çakıltaşı çocuklara
Ve dikilitaş hayatlara
Sıradan bir heyecanla sarıldı.
Sonra kafasını çevirdi,
Gitmediği yola son bir kez baktı.
Tarçınlı tebessümlere
Enflasyonlu aşklara
Ve ayçiçeği bakışlara
El salladı uzaktan.

Durduğu yolları seçti heykel adam.
Hep gittiği yollara gitti.
Gitmediği yollarda çatallar vardı.
Dönüp bakmadı bir daha…
Durduğu yolları seçti heykel adam…
Hep bildiği yollarda kaldı.
Hep gittiği yollara gitti.

beri arada bir görür anasını
babasını bilmez
çiçek koklamayı bilir
bulut saymayı da
yastığa sarılmayı bilir
dizlerini göğsüne çekip
yorgana sarınmayı da

beri karanlıktan korkmayı bilir
karanlığı sevmez
siyahtır sesinin rengi
konuşmaya gelmez

berinin kolları boşluğu bilir
ayakları üşümeyi
kulakları çekilmeyi bilir
beli eğilmeyi
kanı sızmayı bilir berinin
dudakları büzülmeyi
yatağı da bilir ıslanmayı
yanakları da

berinin anası kokar bazen hava
koklamaya koyulur ama
karanlık basar kokuya
bir ışık düşsün ister
ana kokusu ışık arar

beri etrafına bakar
başkalarının anası gelir bazen
o susar
havayı koklar yine
hava karanlık kokar

beri bilir gözlerini sıkıp sıkıp
karanlığa şimşek çaktırmasını
açınca gözlerini
anasını görmeyi de bilir

beri çok susar bazen
arkadaşları sorar
neden sustun beri
çok mu üzdüler seni
iter omuzundan biri
çeker kolundan öteki
çöker yere beri
kafasını dizlerine gömer
çok susmasına döner

biri çıkar arkadaşlarına kızar
iner beriye sorar
hani beri bir şey mi yaptı biri
berinin sesi çıkmaz
etini sökseler bağırmaz
kimse yoktur karanlık vardır
kimse yokken beri vardır

beri düşe koyar bazen kendini
kendisiyle konuşur
anası yine gelse
okşasa başını sevse
sonra göğsüne bassa onu
ve geri çekip içine baksa
hiç gitmese der beri
kimse duymaz onu

berinin arkadaşları oyun oynar
beri de bilir oynamasını
çağırırlar onu da oyuna
beri oynamaz
anası kızar sonra ona
o gelmeden olmaz

beri anasını bekler
son geldiğinden beri
yine gelir mi bilmez
bilmese de farketmez
zaten o görür sadece
başka gören olmamıştır

olmaz