Exlibrary

Sensizlik çığlıksız kayıp bir çocukluk
duyarsız ve kontrolsüz rüya bu arzu
gözden kaçmış gelgitlere gebe
kurumuş fısıltılar arasında sessizlik…
Her gün batımı başka bağlanış
ve gecenin varanı karanlık
duygular ufalarken duvarları
dalgalar arasında boğulmuş yalnızlık…
Huzursuz yerlerde eş değer sıcaklık
zarara sebep durmayan zaman
feda edilmiş hapsedilen aklın özgürlüğü
ve yastıkaltı hâlâ oyunlarım…

Yorganı başına çekip, günlerce yataktan çıkmak istemez bazen insan… Hava da uygundur bu duruma; dışarıda dinmek bilmez bir yağmur sürer gider. İnsanlar zamanın ilk kesitinden itibaren koşturmaya başlamışlardır bile hayat deviniminde.
İçinde hüzünlü bir senfoni, gözlerinde uykuyu sürdürme isteği vardır. Çalan alarm da işe yaramaz, yorgun kolunu yavaşça uzatırsın sadece ölüm marşını susturmak için. Ama [...]

I
yaban
ve asi
dağlara dağılan taylar gibi
ve yangın
gençliğinin alazında ışıltılı bıçaklar gibi
adana’da yollara dizilmiş garlarda
çığlık çığlığa peronlarda
çocuklar gibiydi gözleri
adı nevin
şarap içer, rüzgâr giyerdi geceleyin…
II
o, kanadı kırık bir kuştu
beyaza vurulmuştu
kimseler görmedi bir başka renk sevdiğini
kimseler
görmedi kimseler kirlendiğini…
adı nevin
hüzün kokar ve korkardı geceleyin…
III
“kendini martılarla bir tutma” derdim; “senin kanatların yok. düşersin, yorulursun, beni koyup koyup gitme ne olursun!”
o, kanadı [...]

Eğer yeni bir yaşamda karşılarsak
Hataları görmezden gelen yastıkları
Uykusuz geceleri
Bitmemiş rüyaları affetmeyeceğim
Mutlu anların civarında filizlenmiş
Büyümemiş
Ürkmüş
Bitmemiş hikayeleri affetmeyeceğim
Vücuttan şarkılanan kandırmacaları
Dantelsiz bir İstanbul sabahını
Gelmemiş hatta yazılmamış bir mektubun
Bitmemiş satırlarını affetmeyeceğim
Biliyorum bitişi değil belki ama kendimi
affetmeyeceğim…

Geceye açar akşam sefaları,
Ölüme benzer güne vedaları.
Deli dolu bir macera, bir şölen; bir düğün,
Kadere kısmet narin hayatları.
Işığa uçar bütün pervaneler,
Ateşe giderken ne şahaneler;
Dönerek acıyla aşkla şu alemi,
Yana yana rakseder divaneler.
Sora sora; az gidip, uz gidip kafdağına,
Gizini arar saadetin dünyalılar.
Günaha yakın dururken bir yanları,
Ne kadar hazin; hüzünlü; sevdalılar.
Bir varmış; bir yokmuş dünya masalmış,
Her yolcudan bu handa [...]

Deniz kenarı ve ay tam karşımda. Biraz mağrur biraz ılımlı. Üç beş yıldız süslüyor çevresini. Diri bir siyahlık da değil bu gece gökyüzü. Hiç bir rüzgara benzemeyen bir ürperti var arada sırada tenimi gıdıklayan, bir de deniz kokusu dalgaların taşıdığı.
Saat hayli geç olmasına rağmen çocuklar bile ayakta. Keşke uyumuş olsalardı diye

Işığındır kalbin
Gündüzü de geceye
Geceyi de gündüze çevirir
Gölgesi değmeden daha ışığa
Alışmalı gözler geceye
Karanlıkla barışmalı
Söküp atmak çözüm değil
Karanlık hayal sadece
Güne güzel başlamalı

Gecenin ilerleyen saatleri sabaha ulaşmış, günün ilk ışıkları şehrin karanlık ufkunda belirdiği halde, binaların sokaklar boyu yükselen gölgeleri aydınlığın yükselmesini engelliyordu.

Doğa çoktan uyanmış, kuşlar bina boşluklarının kuytularından ayrılmış, ağaçlar gece karanlığının ziftinden sıyrılarak tekrar yeşiline bürünmeye başlamıştı.

Yollar bomboş, vitrin ve reklam ışıklarının renkleri arada sırada şehrin derin sessizliğini yırtan bir otomobil sesine eşlik ediyor, o sesin başlangıcından yavaş yavaş kayboluşuna kadar bir süre sonra şehrin ıssız havası tekrar kendini buluyordu.