Exlibrary

Ressam arkadaşım Adnan Dönmez’e…

Gözlerini kısmıştı. Mümkün olsa daha da kısmak istiyordu. Belki de sımsıkı kapatmak. Böylece kapalı perdelerden sızan incecik ışık huzmesi gözlerine ulaşamazdı. Yattığı yerde döndü. Bir kez daha, bir kez daha… Her seferinde aynı tarafa döndüğü hissine kapıldı.

Kendini öldürmek için çeşitli yollar bulabilirsin ama silah kullanacaksan toplu bir silah olmalı. Toplu silahların emniyeti yoktur; tutukluk yapmaz, saat gibi çalışırlar. Kafana tek kurşun sıkarsın ve güle güle duvarlar…
Ben de öyle yaptım. Şimdi yarı loş odada bekleyip duruyorum… Cehennemde yer kalmamış olabilir, melekler çok meşgul veya öbür taraf böyle bir şey.

Sensizlik çığlıksız kayıp bir çocukluk
duyarsız ve kontrolsüz rüya bu arzu
gözden kaçmış gelgitlere gebe
kurumuş fısıltılar arasında sessizlik…
Her gün batımı başka bağlanış
ve gecenin varanı karanlık
duygular ufalarken duvarları
dalgalar arasında boğulmuş yalnızlık…
Huzursuz yerlerde eş değer sıcaklık
zarara sebep durmayan zaman
feda edilmiş hapsedilen aklın özgürlüğü
ve yastıkaltı hâlâ oyunlarım…

Seneler geçer de başlar en baştan
On beş sene hapis değildir işten
Gün olur bıkarsan düşersen güçten
Düşüncelerin firar etsin koğuştan
Üzülme, dik dur, yürü yavaştan
Duvarlar sormaz halların nedir
Zincirler paslanmış buz gibi sedir
Bakmadan ardına, seneler devir
Kendinden geçer de geçemez aşktan
Üzülme, dik dur, yürü yavaştan
Boynunda bir zincir, ucunda gümüş
Sevdiğinin baş harfi koynuna düşmüş
Ay ışığı vurmuş da için üşümüş
Kaskatı olmuş yüreğin [...]

Bir buluta dokunurken demirden elleriyle adam
Yağmur saçıyordu etrafa
Sonra elleri paslandı
Çok uzaktaki karanlıkta
Yalnız bir kız ağladı
Ve bir duvar bir duvara sırtını yasladı
Artık yosun kaplansa da duvar
Kız ve adam ayrılmayacaktı

Çocuk uyandı
Kaldırdı kafasını
Döndü etrafına baktı
Bıraktı gelecek için kaygılanmayı
Erişilmez sandığı duvarlardan atlayıp
Komşu dünyanın yasak bahçesine daldı
Ne başarı kaygısı
Ne para kazanma hırsı
Yarın ölecek gibi hayata tutundu çocuk
Terli avucunda bir sinek vardı
Döndü, babasına baktı
Bir şey yok dedi elimde
Yumruğunu sakladı
Çocuk uyandı
Kaldırdı kafasını
Döndü etrafına baktı
Ne elinde sinek
Ne yanında babası vardı
Uğruna yaşlandığı gelecek
Buz gibi bomboş bir duvardı

Var olduğumdan beri hissettiğim en huzurlu anlardan biriydi. Bembeyaz pürüzlü duvarın üzerinde yeni yollar çiziyordum kendime. Hayatım boyunca yapmak istediğim şeyin, kendime bir yol çizmenin, bir idealin peşine takılıp uğruna bir ömür adamanın muhteşemliğini sınıyordum. Altı yedi metre uzunluğundaki bu koridorun ucu mutfağa çıkıyordu. Tam da üzerimde tasarruf için ampul takılmamış boş bir duy vardı. [...]