Exlibrary

Bizim yazımız bu. Benimle benim.
Bazen ben yerine biz diye yazıyor olmam, her insan gibi sessizce konuşur buluyor olmamdandır kendimi kendimle, yoksa padişah torunu değilim. Düşünürken iki ayrı kişi hesaplaşır insanın içinde ve kararlar alır, kararlar verir; insanın içindeki ikiliğin oy birliğiyle,

temmuz’a eylül muamelesi yapan 1 ağustos sabahında,
büyük harfi kendine örnek alan bir küçük harf haylazlığında,
belki de kendini kesen terzi gazete başlığında ya da
cenneti üç vakitle de verebileceğini söyleyen ikinci el bir allah edasıyla
yatıyordun ütüsü tenine karışmış yatağımda..
her yanın dağınık, her yanın yanımda..
ayak ucunda, toplama bir rüya,
dil ucunda, sevgilin olacak dostuma zarif repliklerin..
yüz ucunda, yastığa bulaşmış, [...]

Sensizlik çığlıksız kayıp bir çocukluk
duyarsız ve kontrolsüz rüya bu arzu
gözden kaçmış gelgitlere gebe
kurumuş fısıltılar arasında sessizlik…
Her gün batımı başka bağlanış
ve gecenin varanı karanlık
duygular ufalarken duvarları
dalgalar arasında boğulmuş yalnızlık…
Huzursuz yerlerde eş değer sıcaklık
zarara sebep durmayan zaman
feda edilmiş hapsedilen aklın özgürlüğü
ve yastıkaltı hâlâ oyunlarım…

Yağmurda koşturmaktan
Ayakkabım su dolmuş
Soba önünde yanık
Bir koku çocukluğum
Sevmek nedir bilmeden
Seven gözlerim olmuş
Taş duvar üstlerinde
Laflayan çocukluğum
Yasak olan çekici
Çekici yasak konmuş
Müdür odalarında
Aklanan çocukluğum
Bir top peşinde hayat
Kavga, dövüş ve dayak
Bir dua bin nasihat
Dinleyen çocukluğum
Yarım öğle uykusu
Büyük olma tutkusu
Omzunda atkısı
Titreyen çocukluğum
Ne keyifti yaşamak
Elma çalıp kuş vurmak
Çimenlere uzanıp
Uyuyan çocukluğum
Şimdi burnumda tüten
O ilk aşkın izleri
Bir bakışta dizleri
Titreten çocukluğum
Elim eline değse
Kapanırdı gözleri
Gülüşüne [...]

Var olduğumdan beri hissettiğim en huzurlu anlardan biriydi. Bembeyaz pürüzlü duvarın üzerinde yeni yollar çiziyordum kendime. Hayatım boyunca yapmak istediğim şeyin, kendime bir yol çizmenin, bir idealin peşine takılıp uğruna bir ömür adamanın muhteşemliğini sınıyordum. Altı yedi metre uzunluğundaki bu koridorun ucu mutfağa çıkıyordu. Tam da üzerimde tasarruf için ampul takılmamış boş bir duy vardı. [...]

“Biliyorsun, kaybetmesi gereken biri vardı ve o da sen oldun.”
Ergenlik dönemimde –sanırım on yedi yaşlarındayken– bir öğle vakti uykuyla uyanıklık arasında yatağımdayken babam başucumda böyle demiş gibi gelmişti bana.