Exlibrary

İnsan Olabilmek

Bir ağacın dalı olmak mesela,
Bir çiçeğin yaprağı.
Tahta bir masanın ayakları,
Bir kalemin yazabilmesi için ucu,
Bir evde oda,
Bir insanda görebildiği göz mesela…
Duyabildiği ses,
Dokunduğu anlam,
Mesela diyorum,
Bazen bir insanda yürekten atılan kahkaha,
Bazen akan iki damla gözyaşı,
Yüreğinde hissettiği kocaman bir acı,
Mesela diyorum,
Karşındakini anlayabildiğin bir anlayış,
Kurabildiğin en güzel cümle dudaklarında…
Bazen yaşamak o anı doyasıya,
Mesela bir insana hasretle dokunmak,
Gözlerinin içine bakıp,
Kocaman bir ‘Seni Seviyorum’ demek,
Bir ağacın dalıydın ya hani,
İşte o dal kırıldığında onun kadar üzülmek.
Bir çiçek dalından koptuğunda,
Onun hayat damarlarının koparıldığını bilmek.
Karşındakini insan olarak görebilmek,
İnsan olarak sevebilmek,
Ve her şeye rağmen,
Ona saygı duyabilmek,
İşte budur insan olabilmek…

Karanlık

Karanlık,
Ne korkudur,
Ne yalnızlık.

Karanlık,
Bir çığlıktır,
Bir sis, karanlık.
Dert, karanlık.
Çile, karanlık.
Beni bana,
Anlatan ben,
Karanlık…

Mezar

Bir mezar gördüm bir tepebaşında.
Üzerinde kurumuş otlar,
Başında bir mermer,
‘Urfalı Mehmet Kömür’, yazıyor alnında.
Bir mezar gördüm bir tepebaşında.
Otların üzerinde bir peygamber böceği,
Kurumuş otların su içeceği,
Toprağı savrulmuş mezarın.
Gördüğüm kalabalık tepebaşının,
Etrafında ismi belli tanınmayan yoldaşlar,
Bir mezar,
tepebaşında bir mezar var…

Son Kez

Son bir kez sana
Seni seviyorum diyebilseydim eğer,
Gözlerine bakıp,
Ellerinden tutup,
Kalbimin en derin köşesinden gelen bir seda ile,
Seni seviyorum diyebilsem,
Ne yapardın acaba?
Ne düşünürdün sevgilim?
Son bir kez yürüseydim seninle,
Bitmeyen ve sonu asla gelmeyen o yolda,
Ve son bir kez dokunsaydım,
Ellerine ve hiç bırakmamacasına.
Ve diyebilsem sana,
Seni seviyorum…
Açtığım her telefonda,
Özlediğimi ve unutmak istemediğimi söyleyebilsem sana,
Hiç birini belki hiçbirini yapamadım ama,
Bari son kez sana,
Seni seviyorum diyebilseydim…