Exlibrary

Artık benimsendiği ve kanıksandığını zannettiğimiz Cumhuriyet rejiminin faziletlerini burada yeniden saymak istemiyorum. Bunun yerine yaşadığımız zamanı hep birlikte dondurmaya ve resme bir bakmaya ne dersiniz?

Karenin içinde yer alan olumlu ve olumsuz birçok detayın haricinde bugün için öne çıkan bazı figürler şöyle:

• Geçmişimizle gurur duymamızı sağlayan, tarihimizin altın sayfalarını yansıtan bir dönemi temsil eden, ancak artık tarihe mal olmuş Osmanlılığımızı yeniden canlandırmaya yönelik pompalamaların olduğunu,
• Medeniyet seviyemizin çağdaş uygarlık seviyesine çıkarılması hedefinin, sosyal, kültürel, endüstriyel ve hayatımızı saran her alanda; oluşturarak, geliştirerek, üreterek, çoğaltarak değil de mevcut modellerin önermelerini kabul ve taklit ederek sulandırılmaya çalışıldığını,
• Kültürel ve teolojik değerlerimizin aslında bize yabancı ve bizden daha yobaz bazı toplumların değerleriyle yer değiştirilmesine -hadi daha da somutlaştıralım- eskiden yer altında yürütülen misyonerlik faaliyetlerinin gün ışığına çıkarılması, cesaretlendirilmesi ve desteklenmesine başlandığını,
• Azınlık haklarının çoğunluk çıkarlarıyla çatıştığı durumlarda toplum genelinin aleyhine uygulama ve yönlendirmelerde bulunulduğunu,
• Toplumu aydınlatmak gücünü ve görevini elinde bulunduranların, kimi siyasî kimi ise maddî çıkarlarını yeğleyerek insanları doğru ve çağdaş olana yöneltmeye çalışmak yerine, insanların istediklerini zannettikleri değerleri onlara sunma kolaycılığına kaçarak sosyal ve kültürel çöküşümüze çanak tutulduğunu,
• Sözün özü, Atatürk’ün çeşitli vesilelerle dile getirdiği ama “Gençliğe Hitabe”sindeki mükemmel özetle vücut bulan söylemleri doğrulamaktan kaçınmamakla fütursuzca övünen bir halde bulunulduğunu…

görmemiz mümkün olmaktadır.

Bizden önce kurulan tüm demokrasi modellerindeki Cumhuriyet rejimi, halkların talebiyle getirilmişti. İnsanlarımız yüzyıllardır “tebaa”, “kul”, “köle”, “koyun” kimlikleriyle yönetilmişken “halk” ve “vatandaş” kimliğini edinmeye, çağdaş insan kimliğine sahip çıkmaya çağıran “tepeden inme” ilk Cumhuriyet bizimkiydi.

Cumhuriyet’imizin kuruluşunu takip eden yıllarda ve bugün demokrasi havarisi geçinen bazı kimselerin demagoji heveslerine kurban etmeye çalıştıkları tek parti dönemlerinde gerçekleştirilen devrimlerimiz bu heves ve hedeflerle gerçekleştirilmişti. Halkımızın ezici çoğunluğunda Demokrasi ve Cumhuriyet talebinde bulunabilecek bir bilinç yoktu; üzülerek söylüyorum, ben halen de olduğunu sanmıyorum.

Ancak, bir kılıç darbesiyle çözülen Gordion düğümüne benzediği gafletinde bulunanların göremedikleri, bu ülkenin temelini oluşturan öyle bir değerler yumağı var ki; yıllardır herkesin hevesini kursağında, bizleri de istim üstünde tutar ve kaçınılmaz olarak bu coğrafyada yaşamaya devam ettiğimiz sürece böyle olmaya da devam edecek.

Adına ister basit ve popüler tabirle “Millî Refleks” deyin, isterseniz üstad Atilla İlhan’ın deyişiyle “Dip Dalgası”, bu ülkenin öyle bir gücü var ki; temelde yönetmek ve yönetilmek rejimi olan Cumhuriyetimizi bunun yerine tamamen aydınlanana kadar gütmek ve güdülmek şeklinde yürütsek de, Gazi’nin sözüyle “Türkiye Cumhuriyeti sonsuza dek yaşayacaktır”.

Gençliğe hitabe

Ey Türk gençliği!

Gazi Mustafa Kemâl Atatürk
20 Ekim 1927