Exlibrary

‘Olan’, inanılmaz ve kabul edilemez duyumsanıp yadsınabilir; -sahtedir! Rahatlama sağlar, pragmatiktir.

‘Sahte’, yoktur; tehdit oluşturmaz.

Yalıtılmış benlik duyumsamasıyla ‘olan’, diğer her şey gibi gerçektir, vardır. Sınırların dışındadır, tehdit oluşturmaz. Aynı ölçüde pragmatiktir.

Kişi daima rahatlık düzlemi arar. Ve bulur. Ret ya da kabul ederek bir süreliğine edinir ve en uygun yere yerleştirir kendini.

Var yahut yok saymak bir ve aynıdır nihai olarak. Yadsıma yoluyla şuuraltına yollanan çelişkilerin devamlı rahatsızlığı, dirençleri tetikleyecektir istemsiz de olsa. Daimi huzursuzluk yaratır. Bastırılan dikkatten dolayı, inkar edilenle sürekli karşılaşılması patalojik süreç başlatır. Akıl sır ermez; -nasıl olur da ‘sahte’ prim yapabilir?

Her şey ‘gerçek’ olduğunda ortadan kalkması gereken ikilik, bütüne sonsuzcasına sirayet etmiş bulunduğundan devamlı bölünme yaratır, yok olmaz. Kıyassız varılamayan ‘gerçek’ten emin olunamaz.

Koşullanmışlıklarla yapılandırılan bilinç, yeniliğe açık tutumlularca yap-boz tahtasına çevrilirken, halet-i ruhiye neticesi ya evrim addedilip coşkun bir huzur yaşanır, ya çelişkilerin çıkmazında çatışmaya dönüşüp derin ve uzunca bunalım. Bir süreliğine. Tüm durumlar geçicidir.

‘Her şey gerçek’, tüm durumların algılanabilirliğini, kabul edilebilirliğini gerektirir başlangıçta, anlama arzusunu ateşler. Olanaksıza yakındır, ömür yetmez. Bir süre sonra ‘genel kabul’ duygu durumuna ulaşılır, zihin uğraşmaktan caymıştır artık. Genel kabul huzurludur, çatışmasızdır.
‘Nasıl’ ı çıkartır dağarcığından, nasılsa nasıldır.

Embesilleşmeyle, irade zırhına bürünmek iki ayrı yola açılan iki sınırdır bu noktada. İkisi de yeni paradigmalara açılır. Tekrar bozulur, tekrar yapılır. Kişi kendi kuyruğunu kovalayıp duracaktır ömrünce.

Bunun farkında olanlar ve olmayanlar vardır. Ömrü de var ve gerçek kabul edenlerle, sahte ve aslında yok sayanlar. Bir nedenden ötürü. Hazımsız. Soytarı. Farkında.