Vücutlarımızı göstermemek için toplanmış tarla mahsulleri fazlaca su içermekteydi.
Havanın nemini arttırabilmek için balkon iplerini giysilerle yerçekimi arasına koyduğumda eylemi bütünleştirecek basit yaylı sistemi yeryüzü çekiverdi.
Yağmuru engelleyen plastik örtüden çıkan ses —kulaklarıma varıncaya milyon kez atmosferde emilmiş olmasına rağmen— vücudumun büyükten küçüğe sıralandığında hep sonuncu olan 3 kemiğini birer birer titrettiğinde irkildim. Sondan önce güneşle aramda olan tüm o opak varlıklar kayboluverdi; küçülen sadece göz bebeklerim değildi. Işığın yardımıyla balkonuma uzayan ağaç beni perspektifte bir derece daha küçültmüştü. Güneş bana arkasını döndüğünde artık yeni sesler işitmemin zamanı gelmişti.
7 kişi oylamış. 5 üzerinden 4.86
İşte bu… Tek kelimeyle harika…
güzel bir patafizik deneme..çok beğendim doğrusu…ki puanımı da verdimm.