Her hayat kendine özgüdür ve herkes kendi hikayesinin baş rolündedir. Sen ne kadar kendini anlatırsan anlat, benim anladığım belki de sadece ‘ben’imdir. O yüzden ukalaca yorumlara girişmek istemem. Canım şu an sıkkın olmasa girişmek isterdim aslında. Severim ukalalık yapmayı. Yazmak isterdim yani. Yalnız, şunu da ekleyeyim; bu yazıdaki cümlelerden bir kısmını ben de ya düşünmüşümdür ya da yazmışımdır. Bu durum, benim yazının sahiciliğine, samimiyetine ve tutarlılığına inanmamı kolaylaştırıyor. Çünkü biliyorum, böyle oluyor. Alıntıladığın ilk cümlende konunun intihara varacağını hissetmiştim mesela. Bence yazı yazmakla intihar arasında negatif bir korelasyon var. Yazabildiğin sürece intihar etmiyorsun. Yazmak gibi beyin yiyici, zor, anlam ve amacı muğlak bir işi yapmak için intihar etmiyor olmak lazım. Bu yüzden hep şunu düşünmüşümdür: Tarih hiçbir zaman gerçekten intihara meyilli (intihar etmiş olup olmadıkları önemli değil) dahileri yazmaz, çünkü son durağı intihar olan yolculuklarda kişi nadiren bir şey yapar. Yapabilse intihar etmez zaten. İntihar yapamamaktır biraz da. Bu kadar ukalalık yeter.

Yazıya yazıyla yorum yapmayayım ve kısa keseyim. Ben bu işlerden anlamam, yani ölçüm, ölçeğim yoktur; ama yeteneğin olduğu kuşkusuz. Barış, yazabiliyorsan yaz ya da yazmayabiliyorsan yazma ve yaşa. Hangisini yapacağına sen karar ver. Okuyacak bir kişi daha olduğunu biliyorsun en azından.