“Yazının anlamını okurun anlayışına teslim etmek” yazının yorum alanını oluşturur; “Ortak akıl” ise bu yorumların paydasını oluşturur. Ancak bu, “Ortak Koşullanma”dan farklı olarak özgür akla işaret etse de, “Ortak Akıl” denilen şeyin, yazıyı tetikleyen içeriğin özünü daima mutlak bir biçimde temsil ettiği söylenemez: Bir istisnadır belki ama “Ortak Akıl” da yanılabilir ve bir “Ortak Koşullanma”ya dönüşebilir. Bununla birlikte, bu yanılgıyı deşifre etmenin ve bundan kurtulabilmenin yolu yazara başvurmak değildir. Öncelikle, yazarın ortaya çıkan yazıya yönelik değerlendirmeleri, Ortak Aklın beslendiği yorum alanına dahil değildir. İkinci olarak, yazarın kendisi, içerik karşısında sergilediği tekilerde tepkilerde yani oluşturduğu “Yazı”da yanılgıya düşebilir ve söylem-dışı alanda bulunan özden uzaklaşabilir. O halde, yorumlar üzerinden oluşan Ortak Aklın sağlamasını yapacak bir ölçüte ihtiyaç vardır: Bu ölçüt nesnel yani bilimsel bilgidir. Bilimsel bilgiden kasıt, söz konusu içerikle örtüşen yargılar bütünüdür.

Yazarlığın bir meslek olup olmadığına gelince, eğer üretmek belli bir sistematiği olan ve bir ürün ortaya koyan bir işlemi işaret ediyorsa, evet, yazarlık da bir meslektir. Ancak salt “ürün”den hareketle böyle bir yargıya varmak pek mantıklı değildir. Çünkü yazarın eylemi sonucunda ortaya çıkan şey dilsel göstergeler halinde kristalleşen bir düşüncedir ve düşünmek bir meslek değildir.