Exlibrary

Kent göçe zorluyor uzlaşmaz anılarını
Sancılı var oluşuna kan sızıyor çünkü
Ve sularını öldürüyor balçıktan gözyaşları
İnsanlığın sol yanı hızla kirlenirken
Ellerini çağlayanlara daldırıyor
Boğuluyor elleri
Zaman sonsuza akıyor
O boşluğa tutunuyor
Fotoğrafsız bir tarihin deklanşörü olma isteği
avuçlarından havaya karışıyor…

Uçabildiğinize tanıklık ettiğiniz düşleriniz oldu mu sizin de? Hani şu, - belki gerçekliğine çabucak aldanıldığından, belki de akliliğin ve yüreksizliğin geçer akçe olduğunun henüz kavranmamış olmasından - çocukken daha sık görülen, sonunda yatağa düşüp de keyifli bir sıçramayla uyanılan türden düşler…

Herhangi bir yükseltinin kıyısına adımlar kala, önü alınamaz o coşkuya kapılarak koşmaya başlayıp, ardından da insan yetilerinin ya da varoluşunun daha ötesinde bir yerlere doğru hürriyet arayışına çıkmak, şehrin semalarında kanat çırpmak ve dahi çırpınmak bunun için; büyüleyici değil miydi?

Bitmek tükenmek bilmeyen keşmekeşlere ayak uydurmayı bir kez olsun reddedemiyor, suretleri uzaktan izlemeyi, evlerin yalnızca pencerelerinden süzülen ışıklarına konuk olmayı kabullenemiyoruz zaman ilerledikçe. Yaş aldıkça yalnızlık korkumuz dolaştırıyor ayaklarımızı ve göğsümüzdeki kıçını kaldırsın diye bir başınalığımız daha fazla yanaşıyor, sokuluyor, sırnaşıyoruz bir diğerine. Uçuculuğumuzu bir an evvel unutmak ve nice nice kaygılar edinmek için kuyruklara giriyoruz can havliyle…

“Her şeyi akışına bırak”mak, çoğunluğun sıklıkla tekrarladığı öylesine bir nakarat olmaktan öteye gidemiyor bir türlü şimdilerde. Oysa halkanın kendisi olmak gerekmiyor zincirin oluşabilmesi için. Pekala halkanın ortasında öylece duran o uçumlu, gamsız boşluk da olunabilir.

Yani yükseklik dediğiniz nedir ki; “aşağı yukarı” birkaç adımlık mesafe olmaktan başka?

İyi uçuşlar…

Burcu Sevil Şahin
01.10.2006/ Ölüdeniz

İlk Yayım:
İFSAK 1. Uluslararası Fotoğraf Bienali/ Zincirleme Sergisi, İstanbul,
09 – 31 Ekim 2006, Darphane-i Amire Binası