Diğer taraftan O. Pamuk, Türk’ten, onun kültüründen ve yaşantısından o kadar uzaktır ki, “namaz saati”nde “caminin balkonundan” müezzine ezan okutur ve biraz da sahtekardır ki, çaktırmadan sağdan soldan intihal yapar, bunun üzerine gelen eleştirilere ise yanıt vermez.

“Aaa, Türkçe yazan bir romancı Nobel almış” demekliğin sarhoşluğu içinde tenkitçi yaklaşımdan uzak kabullenmeci pozisyonda olmamalı insan. Hele de bilhassa modern Avrupa romancılarını az-biraz ucundan kıyısından tanıyorsanız O. Pamuk’u tavsif ederken çok daha dikkatli davranırsınız.

Söylenesi çok şey var tabiî, ama ne vakit ne alan kafi.

Ayrica yazarimizin Nobel odulunu almasina, en az, Galatasaray’imizin 2000 yilinda UEFA kupasini almasina sevindigim kadar ya da Erzurum’umuzun 2011 Universiade oyunlarina ev sahipligi yapacak olmasina sevindigim kadar sevindim.
Cennet Turkiye’mize ve guzel Turkce’mize saygi duyulacak her platformda elde edilmis her basaridan ben de cok buyuk mutluluk duyarim.

Bu, bir Turk evladi ve bir vatansever olarak en dogal hakkim.

Dunyada, kafa sayisi kadar dusunce vardir. Hic biri bir digerine uymak zorunda degildir. Dusunceler saldirgan olmadikca ozgur olmalidir… Ve ozgur oldukca ancak onun adi “dusunce”dir, ancak o zaman tam anlamiyla bir dusunceden soz edilebilir. Bu olmazsa, onun adi dusunce degil, olsa olsa “dayatma” olur, “tek-tip-insan modelciligi” olur.

Sonuc olarak, insanlara dusuncelerini degistirmeleri ya da onlardan vazgecmeleri konusunda baski yapamazsiniz, kaliplara sokamazsiniz onlari.
Sokmaya kaltiginiz vakit de onlar sizi sokacaktir.
Ya onunde, ya sonunda. Ama mutlaka…

~