Exlibrary

Ben seni nasıl biliyorum, biliyorsun,
kocaman bir tekliksin sen bak söylüyorum,
aklıma gelince nasıl oluyorum ellerim bilir,
sevinçlerim çıkıp geliyor bir sürü oluyorlar,
içimde bir elma ikiye bölünüyor kırmızı,
koşuşturup duruyor oksijenlerim çoğalıyor
bir kadın göğsümde büyüdükçe büyüyor,
kalbim gerilerden geliyor kulaklarıma…
ben seni böyle bilmezdim
ben kendimi hiç bilmezdim…
Şimdi bunları yazıyorum ya ben yazmıyorum,
aklım başıma dikilmiş yaz diyor yazıyorum,
birden ona sen geliyorsun [...]

kara delikler sonsuzluktan istifa
bu düşüş kaygan bir vurgun
sanırsın gerçek rüyada bir meçhul…
fail “cennet masası”nda parça parça
uzak yırtık gölgenin izinde
sanırsın deri döküyor kayıplar…
her ifade kazıntısız ve renksiz
sabit sözlere ağıt bu dönüş
sanırsın gümüş kaplama bekleyiş…
yorgun parmaklarda girdap yalanlar
kaderin aynası kırık zaten
sanırsın kan damarda bir senfoni…

Sevdalar ateşe dair
Sevdalar soğuktular
Seni sensiz solumuş
Sana kısmet oyundular
Sevdalar sarhoşluktu
Sessizliğe ses vermiş
–susmuşluktular
Sevdalar dilsizdiler
Sencesi sensizdiler
Sinsiydiler
Sevgisizdiler
Sevdalar sana dair
Sev’cesi olmamış zahir

Bir zamanlar
ben bir tatlı su balığıyken
korkardım yaralanmaktan
yaralamandan
ve sen beni terk edip gittiğin zaman
oluk oluk akan kanıma bakmaktan
ve sen beni terk edip gittin
Şimdi
tekrar tekrar kanırtıyorum da eski yaraları
Ah bu acı nasıl da zevk veriyor bir bilsen
Unutulmuş eski bir filmi ummadığın bir zamanda seyretmek gibi
Sen yine beni terk edip gidiyorsun
ve ben artık şehvetle izliyorum
beni terk eden güzel [...]

Sen yat
Çocuklar örter üstünü
Geç kalmış bütün rüyalarını gör ömrün
Dağıt saçlarını
Ya da niyet et aşk için söylenmelere…
Sen yat
Ben beklerim sabahları
Hem kim çalar ki bizden başka bu kapıları
Unut arkasını sokakların
Aşk büyüt, umut tut, sese yürü…
Sen yat
Ateş böcekleri söndürür ışıkları
Bütün telaşlarını bırak bahçeye
Bırak sızlanmayı
Kesesinden altın mı atsın kuşlar
Yemin mi versinler
Ne yapsınlar
Sen yat
Yat Allah aşkına
Bütün rüyalarını gör aşkın
Belki o [...]

Artık gitmeliyiz
Bütün yüz sorularını sorduk bu ömrün
Ve sevdik hepsini.
Helali hoş olsun hep ateş yedik…
 
Artık gitmeliyiz
Ve gücenmemeliyiz.
Uçarak da tüketebilirdik ömrü
Lakin, biz seçtik yazarak ölmeyi.
 
Artık gitmeliyiz
Ama önce bilmeliyiz kimleri kırdığımızı
Anlatmalıyız, çocuklar için demeliyiz
Onlar için gitmeliyiz.
Yazıp yavuklumuz için en ağır romanı
Ve en alengirli şiiri
Kaybolmalıyız.
 
Artık gitmeliyiz
Bağırıp çağırmaya gerek yok
Nasılsa olur haberiniz
Duyurur arama motorları
Fethi artık Naci’siz…

bir Melek geçti gecenden
ve kitli kapıya takıldı
göklerde sandı meskenini
ve deli adama şeref verdi cennet…
şarap döküldü göçebe sözlere
ve şiirdeki “sen”e ağladı
kelebeği yaktı gizemin ateşi
ve mum anladı “yanmak ne demek…”
bahar düştü sessiz kalemime
ve yasaklı bir aşk “dil”e geldi…

Söz birliği etmemiş benliklerim
Artık söz birliğine teşne
Hiç sözüm geçmemiş
Arsız bir huzurum var artık
Bir de orda olsam keşke

Gözlerin perdeliyor
Sözlerini
Yaptıkların
Yapmayacaklarının
Sözünü veriyor

Eğer yeni bir yaşamda karşılarsak
Hataları görmezden gelen yastıkları
Uykusuz geceleri
Bitmemiş rüyaları affetmeyeceğim
Mutlu anların civarında filizlenmiş
Büyümemiş
Ürkmüş
Bitmemiş hikayeleri affetmeyeceğim
Vücuttan şarkılanan kandırmacaları
Dantelsiz bir İstanbul sabahını
Gelmemiş hatta yazılmamış bir mektubun
Bitmemiş satırlarını affetmeyeceğim
Biliyorum bitişi değil belki ama kendimi
affetmeyeceğim…